Edwins wiki

Esperanto kennen we als de bedachte taal. Bedoeld als taal om verschillende volkeren met elkaar te kunnen praten door dokter Zamenhof, een oogarts in Bialystok. In Bialystok vier talen gesproken werden door de verschillende groepen in de stad dus een gemeenschappelijke taal leek hem handig. Als taal is het niet het succes geworden waarop de bedenker gehoopt had. De invoering van Esperanto als gemeenschappelijke tweede taal liep stuk op de politieke ambities van wie maar de overhand had. De Fransen stemden het weg ten gunste van het Frans, de Engelsen ten gunste van het Engels. Nu was Esperanto niet de enige bedachte taal. Het is wel de enige die nog gesproken wordt. Alle andere bedachte talen, ook die talen die als verbetering op Esperanto bedoeld waren zijn allemaal vrijwel verdwenen. Niemand leert nog Ido of Volapuk. Maar Esperanto heeft nog steeds een beperkte groep sprekers.

In de Esperanto gedachte gaat het niet alleen om de taal zelf. Esperanto verschilt in een belangrijk opzicht van alle andere bedachte talen: Esperanto is van iedereen.

Op het eerste internationale Esperanto congres in Boulogne-sur-Mer werd de basis voor Esperanto vastgelegd in de Fundamento de Esperanto, werd besloten dat Esperanto niets meer en minder dan een taal was bedoeld als tweede taal voor de verschillende volkeren (en geen politieke of andere beweging). En dokter Zamenhof maakte bekend dat Esperanto van iedereen was en dat hij geen aanspraak maakte op de taal en geen invloed wilde op de taal: La aŭtoro de la lingvo rezignis pri ĉiuj personaj rajtoj rilate la lingvon kaj transdonis ĝin al la tuta mondo.

En daarmee was het de eerste open source licentie. De bedenker zag zelf af van het eigenaarschap en verklaarde dat zijn taal een taal van iedereen was. Met die gedachte heeft Esperanto een invloed die ver uitstijgt boven het belang van de taal, de eerste keer dat een werk expliciet open source werd verklaard, of in Esperanto: malferma fonto.